TESS ziet het nu allemaal.
Of in ieder geval het deel dat op de aarde neerkijkt. NASA’s Transiting Exoplanet Survey Satellite heeft zojuist zijn meest complete hemelmozaïek laten vallen. De kaart bestrijkt elke centimeter van de voor ons zichtbare hemelbol. Zesduizend potentiële planeten zitten daar te wachten.
De gegevens stoppen bij september 2025. Deze datum markeerde het einde van de tweede missieverlenging van TESS. Een lange reis voor een schip dat in april 2018 vanuit Cape Canaveral te water ging. Ruimtelanceercomplex 40. Het voelde als gisteren.
“De afgelopen acht jaar is TESS een brandslang geworden.”
Dat is Rebekah Hounell die spreekt. Associate projectwetenschapper bij Goddard. Ze heeft geen ongelijk. De stroom is constant. Planeten komen in allerlei vormen uit de pijp. Kleintjes. Vlekjes ter grootte van kwik. Enorme gasreuzen groter dan Jupiter.
Sommige bevinden zich in de bewoonbare zone. Waar water zich op het oppervlak zou kunnen verzamelen. Daar zoeken wij naar. Altijd. Het leven heeft natte grond nodig. Of toch vloeibaar.
Hoe vinden ze ze?
Door naar schaduwen te kijken. Wanneer een planeet zijn ster kruist. Een doorvoer. Het sterrenlicht dimt. Een klein beetje. TESS vangt die dip op. Het verdeelt de lucht in 96 sectoren. Elk verpakt met tienduizenden sterren. Vier camera’s staren een maand lang naar een sector. Dan verhuizen ze. Methodisch. Ongenadig.
De nieuwe kaart vertelt het verhaal met stippen. Blauw betekent bevestigd. We weten zeker dat er ongeveer 700 werelden bestaan. Exotische exemplaren inbegrepen. Planeten worden verscheurd door hun sterren. Werelden verstikt door mondiale vulkanen.
Oranje stippen? Dat zijn kandidaten. Verdachten. Wachten op verificatie.
“Naast planeten heeft TESS ons geholpen rivieren te bestuderen, jonge sterren observeren dynamisch galactisch gedrag en monitoren asteroïden in de buurt van de aarde”
Allison Jongbloed. Projectwetenschapper. Ze graaft door de data met geautomatiseerde algoritmen. Ze ontdekt verrassingen.
De kaart is oud nieuws vergeleken met de vondsten van dit jaar. TESS ontdekte een planetenstelsel zoals nog nooit eerder vertoond. Een superaarde gecombineerd met een metgezel. De tweede? Zijn baan is zeer elliptisch. Gekanteld in een hoek die niet logisch zou moeten zijn.
Ook dit jaar. Bewijs dat twee planeten op elkaar botsen. Voor de moederster hangt een puinwolk. Wetenschappers bestuderen deze ramp. Misschien weerspiegelt het onze eigen geschiedenis. Een botsing miljarden jaren geleden? De gebeurtenis die mogelijk de geboorte van de maan heeft veroorzaakt?
Wie weet wat er daarna gebeurt. De dataset groeit. De algoritmen gaan dieper. Een groter deel van de nachtelijke hemel wordt blauw en oranje.
Geen idee wat er in de overige pixels op de loer ligt.
Of misschien is dat al zo.
