Vorige maand verbrak een robot genaamd Lightning in Peking het record op de halve marathon.
Bijna zeven minuten verslagen? Het draaide rondjes rond het huidige menselijke beste.
Dit is geen geïsoleerde vreemdheid. Het is de nieuwste bliep in een reeks AI-mijlpalen die ervoor zorgen dat u stopt met scrollen. Mensen vragen zich eigenlijk af of robots op het punt staan uit de magazijnen naar onze keukens te stappen. Net zoals chatbots dat deden.
De plek waar dit gebeurt?
China.
Ze steken serieus geld in dit probleem. De komende twintig jaar heeft de regering ruim £100 miljard toegezegd voor robotica. Dat is geen zakgeld. Het is een enorme industriële verschuiving.
We lieten Ian Sample praten met de mensen die er middenin zaten. Hij praatte met Amy Hawkins. Ze is de senior China-correspondent voor The Guardian, dus ze weet waar het geld naartoe gaat. Hij sprak ook met Nathan Lepora.
Wie is Lepora?
Hij is hoogleraar robotica en AI in Bristol. Hij bedenkt hoe hij metalen vingers menselijke behendigheid kan geven. Het blijkt dat het eenvoudig is om een robot te laten rennen, vergeleken met hem zijn schoenen te laten strikken of je huis te laten schoonmaken zonder de vaas kapot te maken.
Wat moet er kapot gaan voordat robots hun intrek nemen
Het gaat niet alleen om snelheid.
Bliksem gewonnen op de stoep. Maar kan hij de chaos van een woonkamer aan?
Het doel is niet alleen om ze te zien racen. Het gaat om nut. Schoonmaak. Wieden. De klusjes doen waarvoor we allemaal doen alsof we te moe zijn.
Nathan Lepora stelt dat we tegen een muur van complexiteit aanlopen. Hardware wordt goedkoper. Software wordt slimmer. Maar de fysieke wereld is rommelig. Dingen glijden. De zwaartekracht geeft niets om je algoritme.
Amy Hawkins merkt op dat de omvang van de Chinese investeringen de tijdlijn verandert. Als een land zoveel geld in R&D steekt, begin je binnen vijf jaar resultaten te zien. Misschien drie.
Wie gaat de eerste duizend eenheden huren?
Waarschijnlijk niet jij. Nog.
Fabrieken eerst. Magazijnen altijd. Dan misschien de bouw. De sprong van ‘een vaste pijp vasthouden’ naar ‘een tomaat plukken’ is enorm. Het vereist hersenen die zich in milliseconden kunnen aanpassen.
De behendigheidskloof
Dit is het knelpunt.
De onderzoekers van Bristol kijken naar hoe spieren werken. Niet alleen gewrichten. Spanning. Feedbacklussen. Echte mensen passen de druk voortdurend aan. Een robot komt neer, tenzij we hem anders programmeren.
Wij zijn
