Het was levendig. Het was Frans. En het domineerde sociale scènes van de 17e tot de 18e eeuw. We hebben het over de rigaudon, een volksdans voor koppels die op straat begon en op de grootste podia eindigde.
Er wordt vermoed dat de oorsprong ervan bij Provençaalse zeelieden ligt. Anderen spelden de naam op een dansmeester uit Marseille genaamd Rigaud. Naar verluidt introduceerde hij het rond 1630 in de Parijse samenleving. De beweging sloeg snel aan. Bekwame dansers aan het Franse en Engelse hof namen de huppelpasjes over. Het bleef meer dan honderd jaar in de mode.
Hoe de Rigaudon werd uitgevoerd
Als hofdans vereiste de rigaudon een specifieke fysieke flair. Dansers renden en draaiden zich om. Ze herhaalden een reeks springstappen precies op hun plaats. Het was energiek. Het was precies. Het was het toppunt van trend voor de Europese elite.
“De muziek, ‘rustiek’ van karakter, is geschreven in 2/2 of 4/4 maat.”
De muzikale structuur van een Rigaudon
Je vindt deze rigaudon -muziek in historische suites. Het heeft een rustiek karakter. De maatsoort is meestal 2/2 of 4/4.
Het verschijnt af en toe als een op zichzelf staande muzikale vorm binnen een suite. Een goed voorbeeld vinden we in Rameau’s Suite in E Minor voor klavecimbel. Dat stuk toont de ritmische drive van de dans. De structuur ondersteunt de huppelstappen. De muziek dicteert de beweging.
Waar is het gebleven na de rechtbanken? De dans vervaagde naarmate de smaak veranderde. Maar de muziek blijft in de archieven.
