Het begon met een spin-off. Misschien herinner je je de Maude -aflevering niet waarin de hoofdpersoon, een liberale blanke vrouw genaamd Maude, een huishoudster inhuurt genaamd Florida Evans. Maar die ene verschijning plantte het zaad voor iets veel groters. CBS zag potentie in Esther Rolle’s Florida en besloot haar haar eigen show te geven. Het resultaat was Good Times, een sitcom die niet alleen vermaakte. Het daagde alles uit.
Dit was niet zomaar een lachnummer. Het was de eerste grote sitcom op het netwerk waarin een Afro-Amerikaans gezin met twee ouders centraal stond. Dat feit alleen al is onthutsend als je naar het televisielandschap van de jaren zeventig kijkt. Maar de show deed veel meer dan alleen representatie bieden. Het sleepte de harde realiteit van het leven naar de woonkamer.
Zware onderwerpen op netwerk-tv aanpakken
De meeste sitcoms uit die tijd hielden zich bezig met veilige blanke problemen uit de middenklasse. Good Times weigerde dat te doen. De show volgde de familie Evans, die in een krap woonproject aan de zuidkant van Chicago woonde. Hun strijd was diepgeworteld. Armoede was geen achtergrond; het was het complot.
Kijkers zagen uitzettingsbedreigingen. Ze zagen werkloosheid. Ze zagen rassendiscriminatie en zelfs het hartverscheurende onderwerp kindermisbruik. Het was een gewaagde zet van CBS. Het netwerk vermeed controverses meestal, maar Good Times bewees dat het zwarte publiek onvoldoende werd bediend en dat het blanke publiek hongerde naar iets echts. De show pakte deze kwesties frontaal aan, waardoor kijkers vaak stil bleven in plaats van lachten.
Esther Rolle en de familie Evans
Esther Rolle’s vertolking van Florida Evans was het anker. Ze was geen karikatuur. Ze was een sterke moeder uit de arbeidersklasse die tegen alle verwachtingen in haar gezin bij elkaar probeerde te houden. Haar echtgenoot, James Evans (John Amos), was een havenarbeider die met dezelfde economische druk te maken kreeg. Hun dynamiek was het hart van de show.
Het spin-off-karakter van de serie wordt vaak over het hoofd gezien. Afkomstig van Maude bezorgde Good Times meteen publiek, maar zorgde ook voor spanning. Sommige critici waren van mening dat de show te veel geworteld was in de serieuze toon van zijn voorganger. Anderen voerden aan dat het niet kon ontsnappen aan de schaduw van de huishoudsterrol die Florida vroeger speelde. Maar Rolle en Amos brachten zoveel diepgang dat de spin-off al snel op eigen benen stond.
Waarom het er nog steeds toe doet
Tientallen jaren later valt de erfenis van Good Times niet te ontkennen. Het maakte de weg vrij voor elke Black-led-sitcom die volgde. Zonder dit programma hadden shows als The Cosby Show of Fresh Prince misschien niet hun draai gevonden – of hadden ze er misschien heel anders uitgezien. De show bewees dat Afro-Amerikaanse verhalen universele verhalen waren. Het waren verhalen over liefde, verlies en de dagelijkse sleur.
De cast veranderde door de jaren heen. Ralph Carter en Janet Jackson sloten zich aan als de jongere broers en zussen. Maar de kern bleef. De familie Evans in Chicago werd een spiegel voor talloze Amerikaanse huishoudens die genoeg hadden van gepolijste fictie. Ze wilden hun strijd weerspiegeld zien op het scherm.
Was het perfect? Nee. Er was kritiek op bepaalde personages en verhaallijnen. Maar het was echt. Het was rauw. En het was nodig.
“Het was de eerste grote sitcom op de Amerikaanse televisie waarin een Afro-Amerikaans gezin met twee ouders te zien was en waarin kwesties aan de orde kwamen als rassendiscriminatie, armoede, kindermisbruik, uitzetting en werkloosheid.”
De show liep zes seizoenen
