Był żywy. Był Francuzem. I zdominował kręgi świeckie od XVII do XVIII wieku. Mowa o rigodonie – tańcu ludowym dla par, który powstał na ulicach, a ostatecznie trafił na największe sceny.
Istnieją sugestie, że jego początki wiążą się z żeglarzami prowansalskimi. Inni przypisują tę nazwę mistrzowi tańca z Marsylii imieniem Rigaudon. Podobno wprowadził ten taniec do społeczeństwa paryskiego około 1630 roku. Taniec szybko zyskał popularność. Wykwalifikowani tancerze na dworach francuskich i angielskich przyjęli jego skokowe kroki. Niezmiennie modny przez ponad sto lat.
Jak wykonywano rigodon
Jako taniec dworski rigodon wymagał szczególnej ekspresji fizycznej. Tancerze biegali i wirowali. Powtórzyli serię skoków w miejscu. To było energetyczne. To było pewne. Był to szczyt mody wśród europejskich elit.
„Jego muzyka, mająca charakter «country», pisana jest w metrum 2/2 lub 4/4.”
Struktura muzyczna rigodona
Muzykę do tego rigodona można znaleźć w apartamentach historycznych. Ma rustykalny charakter. Rozmiar wynosi zwykle 2/2 lub 4/4.
Czasami występuje jako niezależna forma muzyczna w ramach pakietu. Uderzający przykład można znaleźć w Suite e-moll Rameo na klawesyn. Utwór ten ukazuje rytmiczną energię tańca. Konstrukcja obsługuje podskakujące stopnie. Muzyka dyktuje ruch.
Dokąd poszedł po podwórkach? Taniec zanikł wraz ze zmianą gustów. Ale muzyka pozostała w archiwach.
