Peter Parker był nastolatkiem, którego nikt nie zauważył. Biedny, chorowity sierota mieszkający w Queens, był już wyrzutkiem, zanim wydarzyło się coś nadprzyrodzonego. Potem nastąpiło ugryzienie. W jednej chwili był jąkającym się nastolatkiem; następny – Spider-Man.
Katalizatorem był pająk wystawiony na promieniowanie. Ugryzł go. Skutek był czymś więcej niż tylko wysypką. To była całkowita przemiana fizyczna. Jego ciało stało się bronią. Zyskał nadludzką siłę, która pozwoliła mu podnosić samochody. Następnie pojawiła się szybkość i zwinność, które pozwoliły jej poruszać się szybciej, niż ludzkie oko mogłoby to śledzić.
Ale zmiany fizyczne to tylko połowa sukcesu. Mógł przyklejać się do ścian. Szkło, cegła, beton – to nie miało znaczenia. Trzymał się wszystkiego. Już sama ta umiejętność uczyniła go wyjątkowym. Ale prawdziwym punktem zwrotnym był „Spidey Sense”.
Przeczucie niebezpieczeństwa.
Nie był to szósty zmysł w sensie mistycznym. To był biologiczny system ostrzegania. Dała sygnał w jego głowie na długo przed nadejściem niebezpieczeństwa. To dało mu ułamek sekundy przewagi.
Bez ugryzienia jest po prostu Peterem. Złamany. Słaby. Niewidzialny.
Z ugryzieniem jest bohaterem.
Pochodzenie jest proste. Wpływ jest kolosalny.
