Najważniejszym osiągnięciem naukowym Alberta Einsteina jest powszechnie uważana za jego ogólną teorię względności. Stworzenie go zajęło mu osiem lat.
Szczególną teorię względności zaproponował już w 1905 roku. Teoria ta zmieniła nasze rozumienie czasu i przestrzeni. Jednakże doszło do oczywistego pominięcia. Nie uwzględniono grawitacji ani przyspieszenia. Einstein natychmiast dostrzegł tę lukę.
Przez kolejne osiem lat zmagał się z tym problemem. Rozwiązanie znaleziono w 1915 roku.
W tym nowym paradygmacie grawitacja nie jest tajemniczą siłą ciągnącą obiekty przez pustą przestrzeń. Jest to fizyczna właściwość samego wszechświata. Mianowicie krzywizna tkanki czasoprzestrzeni. Masywne obiekty, takie jak Słońce, zaginają otaczającą je przestrzeń. Inne obiekty podążają za tymi krzywiznami.
Ta zmiana perspektywy wyjaśnia zjawiska, których fizyka newtonowska nie była w stanie wyjaśnić. Przewiduje istnienie fal grawitacyjnych. Opisuje naturę czarnych dziur. Zapewnia nawet matematyczną podstawę do zrozumienia, dlaczego Wszechświat się rozszerza.
Ogólna teoria względności pozostaje podstawą współczesnej kosmologii. Przekształciła grawitację z tajemniczego działania na odległość w rzeczywistość geometryczną. Bez tego nie mielibyśmy dokładnego modelu kosmosu.
