Twintig tot dertig jaar.
Zo lang zal het duren voordat de rivier de Lugg in Herefordshire weer adem kan halen, nadat een man had besloten dat de rivierbedding een goede wegfundering had. John Price heeft niet alleen een landschap beschadigd; hij heeft een ecosysteem uitgewist. En nu moet de natuur het weer helemaal opnieuw opbouwen, wat langzaam werk is.
Price werd in 2023 gevangengezet. Districtsrechter Ian Strongman noemde het “ecologisch vandalisme op industriële schaal”** – wacht, nee, dat is een citaat, geen em-streepje. De rechter omschreef zijn handelen als zodanig. Price gaf toe dat hij bulldozers en gravers gebruikte om een kilometers lang stuk grind te strippen. Hij rukte daarvoor 71 bomen om. Het doel was praktisch, althans in zijn hoofd. Een oprit voor zijn huis. Een paardenstal. Misschien zou het voorkomen dat nabijgelegen huizen onder water zouden komen te staan, wat zijn verdediging was, maar of de veranderde rivier dat daadwerkelijk doet, is nog steeds niet bewezen, aangezien de overstromingsstanden de laatste tijd geen historische hoogtepunten hebben bereikt.
Hij veroordeelde tot het betalen van £ 600.000. Hij gaf opdracht om het te repareren.
Natural England noemde het het ‘ergste geval’ van verwoesting langs de rivieren dat ze ooit hebben gezien. Dat is geen overdrijving die ze lichtvaardig gebruiken. De rivier bestaat niet alleen uit water en vuil. Het mondt uit in de Wye. In 1995 werd het een Site van bijzonder wetenschappelijk belang. Het bevat Atlantische zalm. Beek lamprei. Witte klauwrivierkreeft. Otters. Zes beschermde of bedreigde diersoorten die een mijl slib hun thuis noemen.
“Het is verbazingwekkend hoeveel schade een mens in zeer korte tijd kan aanrichten”, zegt ecoloog Richard Fishbourne
Hij bezoekt de locatie. Ik heb het ook bezocht.
Het zag er dood uit.
Fishbourne noemt het een verarmd landschap. Geen insecten in het water. Geen vliegen in de lucht. Geen vis die opstijgt om ze te pakken. Vroeger wemelde het van de beweging. Nu is het statisch. Stil op een verkeerde manier. Hij zei dat hij zich zorgen maakte. Hij ziet de afwezigheid meer dan de aanwezigheid.
Het is logisch als je erover nadenkt. Riviergrindbedden zijn incubators. Plaatsen waar insecten uitkomen. Plekken waar jonge vissen zich verstoppen en groeien. Zonder die structuur breekt de keten. Wij hebben er twee dagen doorgebracht. Ik heb geen beschermde reuzen zoals zalm of forel gezien.
Emma Johnson van Natural England waarschuwde dat het heel lang zal duren voordat de natuur weer gezond wordt. Dat is een ernstige zorg. Geen klein foutje.
De Environment Agency is het enigszins oneens met Fishbourne over het tempo van de hoop. Ze zeggen dat monitoring verbetering laat zien. Ze zagen forel, donderpadden en witvissen. Zelfs ijsvogels. Zandzwaluwen ook.
Maar vier inspecties in drie jaar? Fishbourne denkt dat het een grap is.
“Vier bezoeken is eigenlijk niet genoeg”
Hij stelt dat als de staat zich ertoe verbindt iemand te vervolgen voor het vernielen van het landschap, zij zich er ook toe moeten verplichten toe te zien hoe hij het landschap op de juiste manier herstelt. Verzoen door te monitoren. Dat lijkt redelijk. Waarom zou je energie besteden aan vervolging en dan nauwelijks over de schouder kijken tijdens de schoonmaak? De bureaus werken graag samen met burgerwetenschappers en blijven controleren. Misschien. Maar Fishbourne dringt erop aan dat interventies meer inspanning vergen. Niet minder.
Price weigerde commentaar te geven op de restauratie. Waarschijnlijk verstandig. Of gewoon verlegen. De boomstammen die ze in het water hebben gedumpt, zijn bedoeld om nieuwe grindbanken te creëren waar ze kunnen paaien. Kunstmatige steigers waar het leven zich aan kan vastklampen.
Het bindt de bank. Stopt erosie tijdens overstromingen. Misschien helpt hij de buren, zoals hij beweerde. Misschien niet. Het is heel belangrijk om biodiversiteit te hebben. Fishbourne zegt dat. Ik zeg dat het voorlopig weer gewoon water is. Lege kanalen waar vroeger het complexe leven zijn bestaan vormde.
Denk je dat hij het gewicht ervan voelde terwijl hij aan het graven was? Of gewoon het gemak?
De rivier ligt daar. Twintig jaar wachten. Of dertig. Misschien meer.
