Była to najbardziej zaawansowana broń w arsenale USA w szczytowym okresie zimnej wojny. Pocisk MX Peacekeeper leżał w silosach przez prawie dwie dekady, co stanowi nieme świadectwo epoki naznaczonej obustronnym gwarantowanym zniszczeniem. W latach 1986–2005 ten międzykontynentalny pocisk balistyczny (ICBM) służył jako czubek włóczni, uniemożliwiając przeciwnikom wykonanie pierwszego uderzenia.
Prace rozwojowe rozpoczęły się w 1971 roku. Cel był prosty, ale złożony. Celem było stworzenie broni wystarczająco celnej, aby zniszczyć ufortyfikowany bunkier dowodzenia Związku Radzieckiego. Rezultatem był 22-metrowy potwór. Z przodu znajduje się złożony stopień „autobusowy”, z którego można wystrzelić 10–12 indywidualnie namierzanych głowic bojowych. Te wielozadaniowe indywidualne pojazdy celownicze (MIRV) są znacznie bardziej niszczycielskie niż starszy pocisk Minuteman III, który zastępują.
Precyzja to największy atut MX. W przeciwieństwie do poprzednich rakiet, które opierały się na naprowadzaniu na dużym obszarze, Peacekeeper wykorzystuje inercyjny system naprowadzania, który jest aktualizowany na podstawie sygnałów z satelitów podczas lotu. Dzięki tej dokładności jego 300-kilotonowa głowica termojądrowa z dużym prawdopodobieństwem zniszczy ufortyfikowane silosy. Dzięki zasięgowi około 11 000 kilometrów może bez wątpienia dotrzeć do celów na terenie całego Związku Radzieckiego.
Jak jednak chronić tak cenny zasób?
Radzieckie międzykontynentalne rakiety balistyczne były mniej celne, ale znacznie potężniejsze. Bezpośrednie trafienie radziecką głowicą mogło zniszczyć minę. Aby obejść to zagrożenie, stratedzy zaproponowali kilka systemów bazowych. Niektórzy sugerowali start z dużego samolotu transportowego. Inni proponowali „głębokie oparcie” w szybach wykopanych ponad 300 metrów pod ziemią. Planowano, że rakiety będą stale transportowane pomiędzy kilkoma chronionymi bunkrami ciężarówkami lub wagonami kolejowymi. Innym pomysłem jest „ciasne upakowanie”, w którym silosy są zgrupowane tak, aby nadchodzące głowice mogły się nawzajem niszczyć lub odbijać.
Wszystkie te opcje nie zadziałały.
Są zaporowo drogie. Są niepopularni politycznie. W 1983 roku podjęto decyzję o zainstalowaniu rakiety w istniejących silosach Minuteman III. To konieczny kompromis, a nie doskonała strategia.
Plany obejmowały 100 żołnierzy sił pokojowych. Tylko 50 zostało rozmieszczonych i przyjętych do służby. Pociski stacjonowały w bazie sił powietrznych Warren w Wyoming od 1986 do 1988 roku. Są widoczne i majestatyczne, pozostając na zawsze w krajobrazie.
Na początku XXI wieku sytuacja geopolityczna uległa zmianie. Rozbrojenie stało się konieczne w negocjacjach w sprawie redukcji zbrojeń strategicznych między Stanami Zjednoczonymi a Rosją. W latach 2002-2005 siły pokojowe MX zostały wycofane ze służby. Ich zaawansowane głowice bojowe zostały usunięte i zainstalowane w rakietach Minuteman III. Autobus został zdemontowany. Precyzyjne prowadzenie zostało zatrzymane.
Nie ma już Strażników Pokoju. Ale pytania pozostają. Co się stanie, gdy świat nie będzie już potrzebował tak doskonałego narzędzia śmierci? Kopalnie pozostają puste. Technologia istnieje również w innych formach. Cisza po wycofaniu z eksploatacji to nie tylko koniec. To było przejście.




















