Robert Sanderson Millikan nie tylko studiował chemię. Na nowo napisał zasady łączenia się atomów.
Urodzony w Newbury Port w stanie Massachusetts w 1896 roku, stał się jedną z najbardziej wpływowych postaci chemii fizycznej XX wieku. Zmarł w Arlington w Wirginii w 1986 roku. Ale jego dziedzictwa nie ma na cmentarzu. Każdy podręcznik wyjaśnia, dlaczego woda jest mokra i dlaczego żelazo rdzewieje.
W 1966 roku Komitet Noblowski przyznał mu Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii. Cytat był suchy: „Podstawowe prace nad wiązaniami chemicznymi i strukturą elektronową cząsteczek”. Suchy tekst. Ogromny wpływ.
Od MIT do bomby atomowej
Ścieżka Millikana nie była prosta. Jest absolwentem Massachusetts Institute of Technology (MIT). Potem rozpoczęła się I wojna światowa. W tych latach i przez kilka lat później pracował w rządowych ośrodkach badań chemicznych. Problemy praktyczne. Konkretne wyniki.
Ostatecznie zdecydował się na karierę akademicką. Studiował pod kierunkiem fizyka Roberta A. Milllikena na Uniwersytecie w Chicago. W 1921 uzyskał stopień doktora. Przez kilka lat wykładał na Uniwersytecie Nowojorskim. Następnie w 1928 powrócił do Chicago. Pozostał tam do 1985 roku. Prawie sześćdziesiąt lat w jednym miejscu. Ten rodzaj długowieczności zmienia wygląd całej okolicy.
Ale prawdziwa praca zaczęła się w latach dwudziestych XX wieku.
Przełom w orbicie molekularnej
Przed Millikanem chemicy mieli problem. Rozumieli atomy. Rozumieli, w jaki sposób elektrony krążą wokół jąder. Ale co z cząsteczkami? To było chaotyczne. Przeważała opinia statyczna. Atomy były jak elementy konstrukcyjne. Po prostu połączyłeś je ze sobą. Elektrony pozostały na swoich pierwotnych miejscach. Był to model uproszczony. Działało to w prostych wyjaśnieniach, ale zawiodło, gdy rzeczywistość stała się bardziej złożona.
Millikan dostrzegł wadę. Twierdził, że atomy tworzące cząsteczkę nie leżą po prostu obok siebie. Łączą się. Zmieniają się ich konfiguracje elektroniczne. Stają się czymś nowym.
Wprowadził koncepcję orbitali molekularnych.
Zamiast elektronów należących do konkretnych atomów, należą one do cząsteczki jako całości. Elektrony ulegają delokalizacji. Są dystrybuowane. To była zmiana w mechanice kwantowej. Było to wówczas radykalne. Wymagało to nowej matematyki. Wymagało to nowego sposobu myślenia.
W systemie tym usystematyzował stany elektronowe. W 1952 roku rozwinął tę teorię dalej. Opracował szczegółowy opis mechaniki kwantowej zachowania orbit elektronów podczas fuzji różnych atomów.
„Oryginalna konfiguracja elektronowa atomów jest przekształcana w ogólną konfigurację molekularną.”
To nie była tylko teoria. Wyjaśnił wiązania chemiczne z precyzją, która nigdy nie byłaby możliwa w przypadku modeli statycznych. Odpowiedziała na pytanie „w jaki sposób” zapewniona jest stabilność cząsteczek. Wyjaśniono dlaczego niektóre cząsteczki reagują, a inne nie. Strukturę elektronową opisano z przejrzystością, której wcześniej brakowało.
Wojna i dyplomacja
Nauka Millikana nie pozostała w laboratorium. II wojna światowa wciągnęła go w projekt produkcji plutonu. Było to częścią prac nad bombą atomową na Uniwersytecie w Chicago. Wysoka stawka. Ściśle tajny. Swoją wiedzę z zakresu fizyki jądrowej i molekularnej wykorzystał w projekcie, który zmienił globalną geopolitykę.
Świat po wojnie
