Herinner je je de blokhut nog? Je herinnert je de chintz-jurken nog. Maar weet je nog wie wie was in die uitgestrekte, modderige, hartverwarmende cast?
Little House on the Prairie liep van 1974 tot 1983. Het was niet zomaar een show. Het was een culturele reset voor familiedrama op de Amerikaanse tv. Gebaseerd op de boeken van Laura Ingalls Wilder, plaatste het de familie Ingalls centraal in de Walnut Grove in Minnesota.
De dynamiek van de Ingalls-familie
Charles Ingalls is Pa. Hij is de patriarch. De muzikant. Degene die hout hakt en viool speelt totdat de buren klagen. Dan is er Caroline. Ma. Het anker. Ze houdt het huishouden bij elkaar met gesteven kragen en rustige autoriteit.
Ze hebben vier dochters. Niet veel zonen. Gewoon meisjes.
Maria is de oudste. Ze is leergierig. Verantwoordelijk. Het soort zusje dat zucht als haar broertjes en zusjes door de tuin rennen. Ze helpt Ma met de klusjes en bewaart de rust. Ze is gereserveerd. Bijna te perfect.
Laura is anders.
Zij is de tomboy. Geef haar een hengel of een honkbalknuppel en ze is weg. Ze houdt niet van stereotiepe vrouwelijke activiteiten. Ze wil vuil op haar knieën. Pa noemt haar ‘Half-Pint.’ Het is zijn favoriete bijnaam. Het is zijn favoriete kind.
Dan is er Carrie. Het kindje. En genade. De jongste. Ze completeren het gezin en groeien samen met hun oudere zussen op in een wereld die sneller verandert dan ze kunnen volgen.
De Olesons en de excentriekelingen
De Ingalls leefden niet in een vacuüm. Walnut Grove had buren.
De familie Oleson is de rijke tegenhanger. Nels Oleson is aardig. Redelijk. Hij probeert het goede te doen. Zijn vrouw, Harriet, is… niet. Harriet is de roddel van de stad. Zij oordeelt. Ze maakte plannen. Ze vertegenwoordigt de sociale wrijving in een kleine stad.
Hun kinderen, Nellie en Willie, zijn verwend. Braaf, zelfs. Zij zorgen voor het conflict. De jaloezie. De spanning tussen de arme pioniersfamilie en de rijke handelsbezitters.
En Jesaja Edwards?
Hij is de bergman. Een vriend van Karel. Hij brengt komische verlichting. Een ander soort wijsheid. Een ruiger randje aan het pioniersleven.
“De show bracht ontberingen in evenwicht met humor, waarbij karakters als Jesaja werden gebruikt om de stemming te verlichten.”
Waarom doet dit er nu toe?
Omdat deze karakterarchetypen een generatie televisieverhalen definieerden. De verantwoordelijke oudste zus. Het opstandige middelste kind. De roddelende buurman. Het is een formule die nog steeds werkt.
Of misschien is het gewoon nostalgie.
Je weet wie je favoriet was. Was het Pa? Moeder? Of wachtte je gewoon tot Laura in de problemen kwam?
