Pokrywa lodowa Grenlandii topnieje w zastraszającym tempie, a nowe badania potwierdzają, że zakwity glonów znacznie przyspieszają ten proces. Odkrycie uwydatnia niebezpieczną pętlę sprzężenia zwrotnego, w której rosnąca temperatura, uwalnianie składników odżywczych i wzrost glonów współdziałają, powodując dalszą destabilizację lodu.
Jak algi przyciemniają lód i przyspieszają jego topnienie
Glony na śniegu mają jasnozielony lub czerwony kolor, ale na samym lodzie mają ciemnobrązowo-szary odcień. Te rozbłyski to nie tylko zmiana kosmetyczna; drastycznie zmniejszają współczynnik odbicia lodu, co oznacza, że mniej światła słonecznego odbija się z powrotem w przestrzeń kosmiczną. Zamiast tego ciemne algi pochłaniają więcej promieniowania słonecznego, bezpośrednio podgrzewając lód i przyspieszając jego topnienie.
Zjawisko to jest szczególnie niepokojące, ponieważ tworzy samopodtrzymujący się cykl:
- Rosnące temperatury: Zmiany klimatyczne już powodują topnienie lodów Grenlandii.
- Uwalnianie składników odżywczych: W miarę topnienia lodu uwalniane są zawarte w nim składniki odżywcze. Dodatkowy pył bogaty w fosfor ze skalistej gleby Grenlandii jest również unoszony na lód przez wiatr.
- Wzrost glonów: Te składniki odżywcze sprzyjają wzrostowi glonów, co powoduje przyciemnienie powierzchni.
- Przyspieszone topienie: Ciemniejsza powierzchnia pochłania więcej ciepła, co jeszcze bardziej przyspiesza topienie, uwalniając jeszcze więcej składników odżywczych… i cykl trwa.
Skala problemu
Grenlandia już traci setki miliardów ton lodu każdego roku, znacząco przyczyniając się do wzrostu poziomu morza na całym świecie. Wpływ zakwitów glonów na te straty jest znaczący, choć nie w pełni określony ilościowo. Badania potwierdzają, że ogniska te nie są jedynie skutkiem ubocznym topnienia lodu, ale aktywnym czynnikiem dalszej destabilizacji.
„Nie chodzi tylko o topnienie lodu; chodzi o szybsze topnienie lodu dzięki biofeedbackowi” – wyjaśnia jeden z badaczy biorących udział w badaniu.
Połączenie zmiany klimatu i procesów biologicznych, takich jak wzrost glonów, stanowi wyzwanie. Samo ograniczenie emisji może nie wystarczyć, jeśli te pętle sprzężenia zwrotnego będą w dalszym ciągu niezależnie przyspieszać utratę lodu.
Implikacje i przyszłe badania
Odkrycia podkreślają potrzebę dalszych badań nad biologicznym wpływem na topnienie lodu. Zrozumienie dynamiki zakwitów glonów, obiegu składników odżywczych i ich interakcji ze zmianami klimatycznymi ma kluczowe znaczenie dla udoskonalenia modeli klimatycznych i przewidywania przyszłego wzrostu poziomu morza. Nieuwzględnienie tych czynników może prowadzić do niedoszacowania rzeczywistego tempa utraty lodu.
Podsumowując, zakwity glonów to nie tylko objaw.
