MakeHistory: Pierwszy kobiecy spacer kosmiczny poza Międzynarodową Stacją Kosmiczną

20

Niebo nie jest już granicą. To było właśnie tam.

Tego dnia NASA skierowała kamerę na Międzynarodową Stację Kosmiczną (ISS) i zrobiła coś, czego nigdy wcześniej nie robiła. Nie transmitowali tylko rutynowej kontroli konserwacyjnej. Opublikowali tę historię. Po raz pierwszy w historii załogowej astronautyki dwie kobiety jednocześnie weszły w próżnię kosmiczną.

Cały świat patrzył. Na żywo.

To nie była sesja treningowa. To nie była symulacja. Był to pierwszy kobiecy spacer kosmiczny.

Definicja „spaceru kosmicznego”

Aby zrozumieć, dlaczego jest to ważne, należy przyjrzeć się temu, co dokładnie się dzieje. NASA definiuje aktywność poza pojazdem (EVA) jako aktywność mającą miejsce poza statkiem kosmicznym lub Międzynarodową Stacją Kosmiczną. Technicznie nazywa się to zajęciami poza pojazdami (EVA).

Historycznie rzecz biorąc, tego typu sklepy były domeną mężczyzn. Wszystko zaczęło się od lotu orbitalnego Jurija Gagarina. Kontynuacja spaceru po księżycu Neila Armstronga. Nastąpiły dziesięciolecia misji wahadłowców. Astronauci włożyli skafandry kosmiczne i wyszli na zewnątrz, aby naprawić sprzęt i zainstalować panele. Obraz samotnego mężczyzny unoszącego się w czarnej pustce stał się ikoniczny.

Potem ten obraz upadł.

Czynnik ludzki

Dlaczego to konkretne wydarzenie pozostało w pamięci publicznej? Nie chodzi tylko o płeć. To kwestia umiejętności.

Wśród astronautek znalazły się Christina Kok i Jessica Mair. Nie pływali tam tylko na pokaz. Byli tam, aby wymienić wyczerpany akumulator w konstrukcji kratownicy stacji. To jest krytyczna praca. ISS działa na energię słoneczną. Baterie te magazynują energię, gdy stacja znajduje się w cieniu Ziemi. Bez tych systemów podtrzymywania życia komputery i eksperymenty nie powiodłyby się.

Kok i Mair musieli założyć skafandry kosmiczne. Musieli sprawdzić układy wydechowe tlenu i dwutlenku węgla. Upewnij się, że przenośny sprzęt podtrzymujący życie jest szczelnie zamknięty. Następnie przeszli przez cykl opuszczania śluzy.

Jeden po drugim. A dokładniej razem.

Przełamywanie stereotypów

Przez dziesięciolecia wiele agencji kosmicznych wykluczało kobiety ze swoich korpusów astronautów. Kiedy już zostali zatrudnieni, często byli delegowani na stanowiska pomocnicze lub do zadań krótkoterminowych. Pomysł, aby dwie kobiety mogły jednocześnie odbywać skomplikowane i ryzykowne spacery kosmiczne, uznano za odległy cel.

To wyzwanie pokazało, że można. Podkreślono także korzyści praktyczne. Kobiety są zwykle mniejsze pod względem wzrostu i rozmiaru. Kombinezony kosmiczne pierwotnie przeznaczone dla mężczyzn są przeprojektowane. Mniejszy rozmiar oznacza lepszą zwrotność. Poprawiona zwrotność zmniejsza zmęczenie podczas długich i wyczerpujących misji w trudnych warunkach kosmicznych.

Kok i Mair zagrali precyzyjnie. Przekazali sobie nawzajem instrumenty. Wskazali komponenty. Mieli jasną komunikację z kontrolą naziemną w Houston. Jest to umiejętność niemająca nic wspólnego z płcią czy wykształceniem.

Efekt falowania

Reakcja była czymś więcej niż tylko oklaskami. To zmiana perspektywy.

Dziewczyny oglądające wydarzenia w domu postrzegają siebie nie jako widzów, ale jako uczestników. Przeszkody są nie tylko techniczne. To jest kultura. Ten moment obalił stereotyp, że kosmiczny klub był tylko klubem dla mężczyzn.

NASA nie chciała tylko zdjęcia. Chcą normalizacji obecności kobiet w różnych rolach. Dowódca. Pilot. Ekspert zadaniowy. Ekspert EVA.

Wymiana baterii przebiegła pomyślnie. Moc stacji

Śluza otwiera się i wychodzą. Christina Kok i Jessica Meir, inżynierowie-astronauci pracujący na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej, znalazły się w pustce. Ich praca była trudna, ale ważna. Zadanie polegało na wymianie jednostki sterującej mocą, która uległa awarii i przestała działać.

To coś więcej niż tylko remont. To było pierwsze w historii.

Po raz pierwszy w historii na spacerze kosmicznym brały udział wyłącznie kobiety. Żadnych mężczyzn. Tylko Kok i Meir, połączeni razem na niekończącym się czarnym tle. NASA nagrywała każdą chwilę i transmitowała to historyczne wydarzenie na żywo milionom ludzi na całym świecie. Obraz dwóch kobiet pracujących razem w trudnych warunkach kosmicznych rozprzestrzenił się daleko poza środowisko naukowe.

Dlaczego jest to ważniejsze niż sprzęt

Oczywiście metalowe mocowania są połamane. Aby silnik mógł nadal pracować płynnie, należy wymienić moduł sterujący mocą. Ale symbolika tego wydarzenia może przytłoczyć nawet satelitę.

Eksploracja kosmosu od dawna uważana jest za domenę męską. Już na początku piloci testowi, w tym wielu mężczyzn, przesuwali granice tego, co było możliwe w kokpitach śmierdzących potem i paliwem do silników odrzutowych. Choć narracja stopniowo się zmieniała, obraz „astronauty” w świadomości społecznej pozostaje w przeważającej mierze męski.

Kok i Meir przełamali ten stereotyp po prostu wykonując swoją pracę. Nie pytali o pozwolenie, aby tam pójść. Nie czekały, aż dołączą do nich ich koledzy. Wyszli, wykonali pracę i wrócili.

„Nie chodzi o udowadnianie, ale o przygotowanie”.

Na tę chwilę przygotowywaliśmy się od lat. Obaj astronauci przeszli rygorystyczne szkolenie, aby opanować złożoną robotykę stacji, poznać jej systemy elektryczne i sprostać fizycznym wymaganiom związanym z aktywnością poza pojazdem (EVA). Zespół składający się wyłącznie z kobiet nie jest chwytem PR. To kwestia logistyki: kto pracuje, kto jest szkolony, a kto wyjeżdża na misje.

Rzeczywistość techniczna

Zobaczmy jak to działa. Jednostka zarządzająca mocą ma ogromne znaczenie. Kieruje prąd elektryczny do różnych układów w laboratorium orbitalnym. Jeśli to się nie powiedzie, światło zgaśnie. Urządzenia zatrzymują się. Systemy podtrzymywania życia niekoniecznie zawodzą – są powielane – ale ich skuteczność maleje, a ryzyko nowych awarii wzrasta.

Kok i Meir musieli manewrować dużymi komponentami przy zerowej grawitacji. Precyzja jest wymagana za każdym razem, gdy dokręcasz śrubę, za każdym razem, gdy mocujesz linkę. Błąd może spowodować, że instrument wyleci w przestrzeń kosmiczną lub, co gorsza, uszkodzi sieć energetyczną stacji. Pracowali razem i porozumiewali się jasno, opierając się na latach szkolenia i wzajemnym zaufaniu.

Transmisja na żywo pozwoliła ludziom na całym świecie zobaczyć wszystkie szczegóły. Masywne, białe skafandry kosmiczne. Powolne, przemyślane ruchy. Sposób, w jaki przedmiot unosi się w powietrzu po wypuszczeniu. To obala mity na temat tego procesu i podkreśla związane z nim zagrożenia. To nie jest scena z filmu. To prawdziwa inżynieria w rzeczywistych warunkach i z prawdziwym ryzykiem.

Zmiana perspektywy

Reakcja w internecie była szybka. Sieci społecznościowe są pełne wiadomości od dziewcząt, które oglądały transmisję z szeroko otwartymi oczami. Rodzice podzielili się chwilą, która udowadnia, że ​​nie ma ograniczeń związanych z płcią. Nauczyciele wykorzystują te nagrania na zajęciach do omawiania dziedzin STEM.

Łatwo to zapisać jako symboliczny bełkot. Ale symbole kształtują rzeczywistość. Kiedy widzisz, że ktoś odnosi sukces w dziedzinie wysokiego ryzyka, w której Ty również możesz odnieść sukces, zmienia to Twoje postrzeganie tego, co jest możliwe. To nie jest magiczna kula

Попередня статтяDlaczego osiągnięcia Paula McCartneya nadal odbijają się echem we współczesnej popkulturze
Наступна статтяDekady dominacji Roberta De Niro w świecie kina