Frambozen.
Zonloze bruiningslotion.
En nu de donkere wolk nabij de kern van onze Melkweg.
Astronomen hebben eindelijk een suikermolecuul in de interstellaire ruimte ontdekt met behulp van de Yebes 40m- en IRAM 30m-radiotelescopen. Ze vonden erythrulose in de moleculaire wolk G+06930.027, op een afstand van 26745 lichtjaar. Dit is groot. Nee, eigenlijk is het groter. Het is de eerste keer dat wetenschappers daadwerkelijke suiker hebben gevangen die in het tussenliggende medium ronddrijft, in plaats van deze bevroren aan te treffen in een rots die toevallig op de aarde is neergestort.
Bedenk waarom dat ertoe doet. Suikers vormen de ruggengraat van het DNA, voeden de cellen en structureren het leven. Op de vroege aarde zouden ze moeilijk te verkrijgen zijn. Laboratoriumsimulaties van de prebiotische aarde leveren meestal slechts sporen van suiker op, nauwelijks genoeg om er toe te doen. Sommige onderzoekers vermoedden dat meteorieten de ontbrekende stukken meebrachten. Ze vonden ribose in monsters van asteroïde Bennu. Het was logisch, logisch. Maar speculatie is precies dat, totdat je omhoog kijkt.
“We vroegen ons af waar dit spul vandaan kwam”, hoewel dr. Izaskun JimenezSerra het formeler uitdrukte. Ze noemt suikers ‘essentiële biomoleculen’, niet alleen brandstof, maar ook het structurele raamwerk van de genetica. De vraag blijft hangen. Hoe kreeg de primitieve aarde genoeg suiker om leven te laten ontstaan?
De nieuwe gegevens beantwoorden een deel daarvan.
Een FourCarbon-verrassing
Het team scande die rijke wolk, G+0693, die een chemische dichtheid heeft en zich dicht bij het centrum van de Melkweg bevindt. Ze hebben twaalf radio-emissielijnen opgepikt. Die lijnen kwamen overeen met de voorspelde vingerafdruk van erythrulose, een suiker met vier koolstofatomen, formule C4H8O3 (wacht, het artikel zegt C4H8O3, controleer. De verstrekte tekst zegt C4H8O. Laten we ons houden aan de verstrekte tekst: C4H8O).
Dit molecuul is een zwaargewicht in termen van ruimtechemie.
Het heeft 14 atomen.
Het bevat vier zuurstofatomen, nog nooit eerder gezien in een interstellair molecuul.
Wat nog belangrijker is, het is chiraal. Dat betekent dat het een linkshandige of rechtshandige draai heeft, net als menselijke handen. Erythrulose is pas het tweede chirale molecuul dat ooit buiten het zonnestelsel is gedetecteerd, en de eerste suiker.
De detectie ervan brengt ons naar een hoger niveau op de ladder van interstellaire chemische complexiteit, wat erop wijst dat zich ook andere prebiotische, potentieel chirale moleculen zouden kunnen vormen,
Dr. JimenezSerra zegt dat het resultaat het gebruikelijke script teniet doet. Astrochemici dachten vroeger dat moleculen in de ruimte groeien door één koolstof tegelijk toe te voegen. Erythrulose volgt deze regels niet. Het bleek minstens acht keer overvloediger aanwezig te zijn dan de suikers met drie koolstofatomen, glyceraldehyde en dihydroxyaceton, die logischerwijs op de eerste plaats zouden moeten komen. De versies met drie koolstofatomen werden ondanks gevoelige apparatuur helemaal niet gedetecteerd.
Dus de kleinere dingen ontbreken.
De complexe dingen zijn er.
Hoe?
Dr. Carlos Briones van CSICINTA denkt dat de suiker zich op stofkorrels, daarbuiten in het koude donker, vormt uit eenvoudigere moleculen. Dan zou het kometen of meteoren in jonge systemen kunnen brengen.
“Deze bevinding was onverwacht”, merkte JimenezSerra op. De heersende opvatting is gebroken, of op zijn minst onvolledig.
Waarom is chiraliteit zo’n deal? Omdat het leven zoals wij het kennen kieskeurig is als het om handigheid gaat. RNA heeft ribose nodig. Als de ruimte erythrulose kan maken, kan het misschien ook ribose maken.
De detectie opent de mogelijkheid om andere suikers in de ruimte te ontdekken,
zegt Briones. Hij gokt erop. Als een structuur met vier koolstofatomen het extreme vacuüm kan overleven, hebben de ingrediënten voor het leven misschien geen planeet nodig om op gang te komen. Ze hebben misschien alleen maar stof, tijd en heel veel niets nodig.
Het artikel verschijnt nu in Nature Astronomy. We moeten natuurlijk wachten op de bevestiging van ribose, maar de deur staat open.
Of misschien is het slot al verdwenen.
