Het was geen overdrachtsceremonie. Geen grote macht in 59.000 v.Chr. Turkije.
Gewoon Homo sapiens die een grot binnenloopt. Üçağızlı II, specifiek. Een krappe 56 vierkante meter aan de Middellandse Zeekust. Ongeveer de grootte van je stadsstudio als je stad grimmig is. Vóór ons? Neanderthalers. Ze hadden daar rondgehangen van 77.000 tot misschien wel 59.002 jaar geleden.
Toen kwamen we aan.
Wij zijn gebleven tot 47.000. Naoki Morimoto van de Universiteit van Kyoto heeft in 2020 eindelijk de hele boel uitgegraven. Tanden en kaakbeenderen logen niet over wie waar was.
Maar hier is het vreemde deel.
Er kwamen 20.000 stenen werktuigen tevoorschijn. Je zou een verschuiving verwachten. Nieuwe handen nieuwe trucs. Verschillende esthetiek. Maar de lithische technologie bleef precies hetzelfde. Over de hele tijdlijn. Saai, zou je kunnen zeggen. Of opvallend consistent. Morimoto geeft de voorkeur aan dat laatste.
Het gereedschap was niet het enige. Het waren de snuisterijen.
- Columbella Rustica. Klein. Mooie zeeslakken.
30 van hen. Verspreid door elke laag. Achtergelaten door de Neanderthalers, achtergelaten door ons.
Geen voedselwaarde. Geen gereedschapsfunctie. Gewoon… bewaard. Sommigen hadden gaten, misschien voor kettingen. De meeste bleven gewoon intact. Waarom? Wij weten het niet. Beide soorten keken blijkbaar naar dit specifieke slakkenhuis en zeiden “ja”.
“Deze sterke voorkeur suggereert dat beide mensen een gemeenschappelijke culturele evaluatie deelden”
Morimoto zegt niet dat we de Neanderthalers in het donker een high five hebben gegeven. Hij zegt dat we fysieke overlap niet kunnen bewijzen. Nog niet. Maar hij onderzoekt die hypothese. Het past te goed voor een onafhankelijke evolutie om het te verklaren.
John Gowlett denkt dat dit een deel van de 200.000-jarige puzzel oplost. Millennia lang hadden de moderne mensen in het zuiden en de Neanderthalers in het noorden een vage grens.
Hadden ze een hekel aan elkaar? Misschien. Behielden ze gescheiden culturen? Duidelijk niet. Ze hielden allebei van de schelpen. Gowlett denkt dat de voorkeur nog verder teruggaat.
Chris Stringer uit Londen voegt eraan toe dat oudere locaties in de Levant een soortgelijke vermenging vertonen. Kruising vond daar waarschijnlijk 100.000 jaar geleden plaats. Een te kleine steekproef hier om zeker te zijn, maar… nou ja. Het is plausibel.
De steen bleef hetzelfde. De smaak voor glimmende dingen bleef hetzelfde.
Wie weet wat we nog meer hebben afgesproken dat niet is weggerot?
We hebben waarschijnlijk niet om toestemming gevraagd toen we er kwamen wonen.
