George Lucas maakte niet alleen films. Hij bouwde een religie.
In januari 1997 was hij vrijwel onaantastbaar. De originele Star Wars -trilogie had ons een mythos gegeven die zo krachtig was dat deze de manier waarop een generatie tegen heldendom aankeek, opnieuw vormgaf. We waren er allemaal op uit om onze innerlijke demonen te verslaan. We vochten allemaal tegen een gezichtsloos kwaadaardig imperium voor het grotere goed. Campbell’s monomythe was niet alleen een academische theorie; het was een blockbuster-realiteit.
Toen ging Lucas terug naar de montagekamer.
De “Special Edition” kwam begin 1997 uit. Het was een gok. Waarom een klassieker aanraken? Waarom knoeien met twintig jaar oud celluloid? Het maakte de kassa niet uit. Honderden miljoenen stroomden binnen. Nieuwe fans stroomden binnen. Maar de huwelijksreis was voorbij. De scheuren waren verschenen.
Twee jaar later viel de muur.
Star Wars: Episode I – The Phantom Menace is verdwenen. Het was niet alleen een release; het was een breuk.
Plotseling was het fandom binair. Aan de ene kant oudere fans die een duistere saga over de bloedige ondergang van de Jedi verwachtten. Ze hebben Jar Jar. Aan de andere kant een generatie kinderen die A New Hope nog nooit hadden gezien, maar plotseling hun eigen toegangspunt hadden. Tussen hen in zat het internet. Een bewapend platform voor argumenten die nog niet eerder bestonden.
“Mensen hebben de neiging conservatiever te zijn naarmate ze ouder worden, en verandering wordt gezien als een inbreuk op een routine in plaats van als een vooruitgang naar een betere toekomst.”
Dat is Bobby Roberts, redacteur bij Portland Mercury News en al jarenlang een vaste waarde in de gemeenschap. Hij heeft de culturele kloof gedicht. Het gaat niet alleen om Star Wars. Het gaat over de menselijke natuur.
De haat voor The Phantom Menace is vervaagd. De kinderen die ernaar keken, zijn volwassen geworden. Zij hebben nu de macht. Maar de splitsingen genas niet alleen. Ze evolueerden.
Ze werden giftig.
Toen de animatieserie The Clone Wars werd gelanceerd, vond een nieuwe golf jongere fans hun stam. Ze gaven niets om filmverhalen. Ze gaven om Ahsoka Tano. Ingesproken door Ashley Eckstein werd ze een baken. Toen sloeg The Force Awakens toe. Rey van Daisy Ridley stapte op het scherm.
Decennia lang waren er vrouwelijke fans. Ze bleven gewoon stil.
Tracy Duncan, die de fansite Club Jade beheert, wees op de absurditeit van de bewering dat vrouwen hier nieuw in zijn.
“Ik ben bijna 40 en ik ben hier sinds mijn 16e en ik ken vrouwen die ‘A New Hope’ in ’77 zagen toen ze 16 waren en nog steeds fans zijn.”
Ze bestonden. Ze bevonden zich alleen in aparte kamers. Sociale media hebben de muren vernield. Nu bevindt iedereen zich in hetzelfde commentaargedeelte. En het wordt lelijk.
Het waren niet alleen poortwachters die klaagden over het ‘verpesten’ van de franchise. Blanke supremacistische groepen stroomden toe om te protesteren tegen de casting van John Boyega. Er ontstonden ‘echte fan’-culten, die loyaliteit definieerden door hoe luid ze specifieke plotpunten konden bekritiseren. Ben je het niet met ze eens? Je bent nep.
“Soms zijn wij die klootzakken. Dat is gewoon de menselijke natuur, en daar is geen remedie voor.”
Duncan is niet naïef. Ze ziet de wreedheid. Ze schrijft een groot deel ervan toe aan de bredere culturele rotting, en niet alleen aan de melkweg ver, ver weg.
Zolang Lucasfilm inhoud blijft produceren, zullen de kloven groter worden. Er zullen bruggen worden gebouwd. Het fandom wordt zeker volwassen. Maar elke luie ‘Jar Jar’-grap. Elke venijnige tweet over vrouwelijke helden. Dit alles duwt de gemeenschap verder weg van eenheid.
Bobby Roberts bood de enige echte oplossing. Het is wat Qui-Gon Jinn zei in The Phantom Menace.
“‘Je focus bepaalt je realiteit.’ Fandom zal altijd een haveloos wrak van strijdende meningen lijken als je je alleen maar concentreert op de talloze meningsverschillen. Concentreer u op de goede stemmen, de behulpzame stemmen, de open, attente, bedachtzame stemmen. Het helpt het kleingeestige, verdeeldheid zaaiende gespuis te overstemmen.”
Kies je focus.
NU DAT IS Interessant
Auteur Chuck Wendig heeft dit op de harde manier geleerd. Zijn boek Star Wars: Aftermath werd een doelwit. Er brak een gecoördineerde aanval uit over het herschrijven van de uitgebreide canon en de opname van een homoseksueel personage. Recensies met één ster overspoelden Amazon. Persoonlijke aanvallen treffen Twitter. De “schurken” klaagden niet alleen. Ze jaagden.
