MX Peacekeepers: Amerika’s nucleaire reus uit de Koude Oorlog

16

Dit was het meest geavanceerde wapen in het Amerikaanse arsenaal op het hoogtepunt van de Koude Oorlog. De MX Peacekeeper-raket bleef bijna twintig jaar in de silo, een stil bewijs van een tijdperk dat werd gekenmerkt door wederzijds verzekerde vernietiging. Van 1986 tot 2005 diende deze intercontinentale ballistische raket (ICBM) als speerpunt om te voorkomen dat tegenstanders een eerste aanval zouden lanceren.

Het ontwikkelingswerk begon in 1971. Het doel was eenvoudig, maar uitdagend. Het doel is om een ​​wapen te maken dat nauwkeurig genoeg is om een ​​versterkte Sovjet-commandobunker te vernietigen. Het resultaat was een beest van 22 meter lang. Vooraan bevindt zich een complex ‘bus’-podium dat 10 tot 12 individueel gerichte kernkoppen kan lanceren. Deze meervoudige onafhankelijke doelwitreentry-voertuigen (MIRV’s) zijn aanzienlijk destructiever dan de oudere Minuteman III die ze vervangen.

Nauwkeurigheid is de grootste troef van MX. In tegenstelling tot eerdere raketten die afhankelijk waren van targeting over een groot gebied, gebruikt de Peacekeeper een traagheidsgeleidingssysteem dat wordt bijgewerkt door signalen van satellieten tijdens de vlucht. Deze precisie zorgt ervoor dat de thermonucleaire kernkop van 300 kiloton een angstaanjagend grote kans heeft om verharde silo’s te vernietigen. Met een bereik van ongeveer 11.000 kilometer kan het ongetwijfeld doelen in de hele Sovjet-Unie bereiken.

Maar hoe bescherm je zo’n waardevol bezit?

De intercontinentale ballistische raketten van de Sovjet-Unie waren minder nauwkeurig, maar veel krachtiger. Een voltreffer van een Sovjet-kernkop zou de silo kunnen vernietigen. Om deze dreiging te omzeilen, hebben strategen verschillende basismodi voorgesteld. Sommigen stelden voor om vanuit grote transportvliegtuigen te lanceren. Sommigen stellen “diepe bases” voor in silo’s die meer dan 300 meter onder de grond zijn gegraven. Het is de bedoeling dat raketten continu door vrachtwagens of treinwagons tussen verschillende beschermde bunkers worden vervoerd. Een ander idee is “dichte pakking”, waarbij silo’s worden gegroepeerd zodat binnenkomende kernkoppen elkaar kunnen vernietigen of afbuigen.

Al deze opties mislukten.

Het is onbetaalbaar. Ze zijn politiek impopulair. In 1983 werd besloten om de raket in de bestaande Minuteman III-silo te installeren. Dit is een noodzakelijk compromis, geen ideale strategie.

De plannen omvatten 100 vredeshandhavers. Slechts 50 werden ingezet en in gebruik genomen. De raket stond van 1986 tot 1988 op de Warren Air Force Base in Wyoming. Ze zijn zichtbaar en majestueus, permanent in het landschap.

Aan het begin van de 21e eeuw was het geopolitieke landschap veranderd. Ontwapening is essentieel bij strategische onderhandelingen over wapenvermindering tussen de Verenigde Staten en Rusland. In de jaren 2002-2005 werden MX-vredeshandhavers gedeactiveerd. Hun geavanceerde kernkoppen werden verwijderd en vastgemaakt aan Minuteman III-raketten. De bus werd weggesleept. De precisiegeleiding is stopgezet.

Er zijn geen vredeshandhavers meer. Maar er blijven vragen. Wat gebeurt er als de wereld niet langer zo’n perfect instrument van de dood nodig heeft? De silo’s blijven leeg. De technologie bestaat ook in andere vormen. Stilte na deactivering is niet alleen het einde. Het was een transitie.

Попередня статтяRobert De Niro’s decennialange heerschappij in de filmwereld
Наступна статтяDuister, nuttig en dodelijk: de ranglijst van de belangrijkste Harry Potter-spreuken