Wszystko zaczęło się od spin-offu. Być może nie pamiętacie odcinka Maude, w którym główna bohaterka, liberalna biała kobieta o imieniu Maude, zatrudnia gospodynię o imieniu Florida Evans. Ale to pojedyncze pojawienie się przygotowało grunt pod coś znacznie większego. CBS dostrzegło potencjał w Florida Evans w roli Esther Roule i zdecydowało się stworzyć dla niej własny serial. W rezultacie powstał Good Time, serial komediowy, który oferował więcej niż tylko rozrywkę. Przeciwstawił się wszystkiemu.
To nie był kolejny serial komediowy z urywkami dźwiękowymi. Był to pierwszy duży serial komediowy sieciowy skupiający się na afroamerykańskiej rodzinie składającej się z dwóch rodziców. Fakt ten sam w sobie jest uderzający, jeśli spojrzymy na telewizyjny krajobraz lat 70. Ale program zrobił znacznie więcej niż tylko reprezentację. Wciągnęła trudną rzeczywistość życia do salonu.
Poruszanie trudnych tematów w telewizji sieciowej
Większość seriali komediowych tamtej epoki skupiała się na bezpiecznych kwestiach „białych z klasy średniej”. „Good Time” odmówił. Serial opowiadał o rodzinie Evansów, która mieszkała w ciasnym kompleksie apartamentów w południowej części Chicago. Ich walka była wyraźna. Ubóstwo nie było tylko tłem; była podstawą fabuły.
Widzowie widzieli groźby eksmisji. Widzieli bezrobocie. Dostrzegli dyskryminację rasową, a nawet drażliwy temat wykorzystywania dzieci. To było odważne posunięcie ze strony CBS. Sieć zazwyczaj unikała skandali, ale Good Time udowodnił, że czarna publiczność była niedoceniana, a biała była głodna czegoś prawdziwego. Program bezpośrednio poruszał te kwestie, często uciszając widzów zamiast się śmiać.
Esther Rowle i rodzina Evansów
Występ Hester Rowle w roli Florida Evans zakotwiczył serial. Nie była karykaturą. Była silną matką z klasy robotniczej, która wbrew wszelkim przeciwnościom starała się utrzymać rodzinę razem. Jej mąż, James Evans (John Amos), był dokerem, który borykał się z tymi samymi problemami ekonomicznymi. Ich dynamika była sercem przedstawienia.
Spin-offowy charakter serii często pozostaje niezauważony. Posunięcie Maude zapewniło Good Time natychmiastową publiczność, ale stworzyło też napięcie. Część krytyków uważała, że serial był zbyt zakorzeniony w poważnym tonie swojego poprzednika. Inni argumentowali, że nie może ona wyjść z cienia roli gospodyni, jaką pełniła wcześniej Floryda. Ale Rowle i Amos wnieśli do filmu taką głębię, że spin-off szybko stanął na własnych nogach.
Dlaczego to wciąż ma znaczenie
Dziesięciolecia później dziedzictwo Good Time jest niezaprzeczalne. Utorowało drogę każdemu czarnemu serialowi komediowemu, który pojawił się po nim. Bez niego seriale takie jak Z kamerą u Cosbych czy Świeży książę Bel-Air mogłyby nie odnieść sukcesu – lub wyglądałyby zupełnie inaczej. Spektakl udowodnił, że historie afroamerykańskie są historiami uniwersalnymi. Były to historie o miłości, stracie i codziennych zmaganiach.
Skład zmieniał się na przestrzeni lat. Ralph Carter i Janet Jackson dołączyli do serialu jako młodsze rodzeństwo. Ale podstawa pozostaje ta sama. Rodzina Evansów w Chicago stała się lustrem dla niezliczonych amerykańskich gospodarstw domowych zmęczonych dopracowaną fikcją. Chcieli zobaczyć swoje trudności odzwierciedlone na ekranie.
Czy było idealnie? Nie. Pojawiły się krytyczne uwagi pod adresem niektórych postaci i fabuł. Ale to było prawdziwe. To było surowe. I było to konieczne.
„Był to pierwszy duży serial komediowy emitowany w amerykańskiej telewizji, który przedstawiał afroamerykańską rodzinę z dwojgiem rodziców i poruszał takie kwestie, jak dyskryminacja rasowa, ubóstwo, wykorzystywanie dzieci, eksmisja i bezrobocie”.
Program trwał sześć sezonów
