Nieuw onderzoek suggereert dat het vroege magnetische veld van de maan niet zo sterk was als eerder werd aangenomen. Een al lang bestaande puzzel in de maanwetenschap – hoe zo’n klein lichaam een magnetisch veld had kunnen genereren dat sterker is dan dat van de aarde – is gedeeltelijk opgelost. De schijnbare kracht van het veld werd waarschijnlijk opgeblazen door de plaats waar Apollo-missies steenmonsters verzamelden.
Het mysterie van maanmagnetisme
Decennia lang hebben wetenschappers zich verbaasd over bewijsmateriaal uit maanrotsen uit het Apollo-tijdperk. Deze rotsen vertoonden tekenen van een krachtig, oud magnetisch veld, dat veel verder ging dan wat de huidige modellen van maanvorming konden verklaren. De vraag was niet alleen of de maan een magnetisch veld had, maar hoe het zo intens had kunnen zijn.
De rol van Titanium in de misleidende gegevens
Een team onder leiding van Claire Nichols van de Universiteit van Oxford heeft de Apollo-monsters opnieuw onderzocht. De belangrijkste bevinding: gesteenten rijk aan titanium waren onevenredig vertegenwoordigd in de verzamelde gegevens. Deze titaniumrijke rotsen zijn ontstaan door plaatselijke, kortstondige smeltgebeurtenissen diep in de maan, die wel sterke magnetische pieken genereerden.
Omdat de Apollo-landingsplaatsen zich echter in gebieden bevonden waar titaniumrijke gesteenten vaker voorkwamen, extrapoleerden wetenschappers deze gelokaliseerde hoge-intensiteitsmetingen ten onrechte naar een algemeen beeld van een wereldwijd sterk magnetisch veld.
Zeldzame magnetische uitbarstingen, geen constante kracht
Het team van Nichols gelooft nu dat sterke magnetische gebeurtenissen op de maan zeldzaam waren en slechts een paar duizend jaar achter elkaar duurden. Gedurende het grootste deel van haar vroege geschiedenis had de Maan waarschijnlijk een veel zwakker magnetisch veld – een redelijkere conclusie gezien haar omvang en interne structuur.
Toekomstige missies zullen de bevindingen bevestigen
Verwacht wordt dat de komende Artemis-missies meer uiteenlopende rotsmonsters zullen verzamelen, wat wetenschappers zal helpen deze nieuwe theorie te verifiëren. De verdeling van de gesteentetypes zal representatiever zijn, waardoor een duidelijker beeld ontstaat van de oude magnetische omgeving van de Maan.
De magnetische geschiedenis van de maan lijkt veel minder dramatisch dan eerder werd gedacht, waarbij sterke veldepisoden eerder kortstondige afwijkingen waren dan een hardnekkig kenmerk van de vroege evolutie ervan. Deze bevinding onderstreept het belang van het in aanmerking nemen van bias bij het interpreteren van maangegevens uit het verleden.
