Wallace Clement Sabine bestudeerde niet alleen geluid. Hij repareerde het.
Deze Amerikaanse natuurkundige, geboren in Richwood, Ohio, in 1868, werd de vader van de architectonische akoestiek. Hij stierf in 1919 in Cambridge, Massachusetts. Maar zijn erfenis is de stille, heldere helderheid van concertzalen overal.
Sabine studeerde in 1886 af aan de Ohio State University. Hij verhuisde naar Harvard voor afstudeerwerk. Hij bleef. Hij werd lid van de faculteit. Hij was briljant. Hij heeft ook nooit de moeite genomen om te promoveren. Zijn papieren waren weinig maar uitzonderlijk.
Het probleem begon in 1895. Harvard opende het Fogg Art Museum. De zaal was een ramp. De akoestiek was ernstig gebrekkig. Waarom? Overmatige galm. Het geluid stuiterde zo veel rond dat de woorden in brij veranderden.
Sabine werd gevraagd een oplossing te vinden. Hij heeft het niet alleen gepatcht. Hij heeft een wet gevonden.
Hij ontdekte een eenvoudige relatie. Het product van de nagalmtijd vermenigvuldigd met het totale absorptievermogen van de kamer is evenredig met het volume van de kamer. Dit werd de wet van Sabine.
Hij creëerde ook een maateenheid. De sabin. Het meet het geluidsabsorberend vermogen. Het is naar hem vernoemd.
Het eerste gebouw dat volgens deze principes werd ontworpen, was de Boston Symphony Hall. Het werd geopend in 1900. Het was een groot akoestisch succes.
De invloed van Sabine reikte verder dan design. Hij was van 1906 tot 1908 decaan van de Lawrence Scientific School. Daarna werd hij van 1908 tot 1915 decaan van de Harvard Graduate School of Applied Science.
De Eerste Wereldoorlog veranderde zijn focus. Hij bekleedde een belangrijke civiele functie bij het Amerikaanse Ministerie van Oorlog. Hij was een expert op het gebied van vliegtuiginstrumenten.
Zijn Collected Papers on Acoustics werden in 1922 gepubliceerd door Harvard University Press, twee jaar na zijn dood.
Als je vandaag de dag een toespraak duidelijk hoort in een grote kamer, denk dan aan Sabine. Hij veranderde chaos in orde. Hij liet de stilte spreken.
